Michał Probierz – wiek, kariera, rodzina, życie prywatne

Michał Probierz ma obecnie 53 lata, jest byłym selekcjonerem reprezentacji Polski i jednym z najbardziej wyrazistych trenerów w polskiej piłce, znanym z sukcesów z Jagiellonią i Cracovią, ale też z głośnego konfliktu z Robertem Lewandowskim. W życiu prywatnym to partner Marty, ojciec trojga dzieci i dziadek, który poza boiskiem spełnia się na polu golfowym i konsekwentnie trzyma rodzinę z dala od medialnego zgiełku. Jeśli chcesz w jednym miejscu poznać jego wiek, drogę od piłkarza do selekcjonera, rodzinę i kulisy życia poza kamerami, przeczytaj poniższy portret.

Ile lat ma Michał Probierz i skąd pochodzi?

24 września 1972 roku w Bytomiu urodził się chłopak, który dziś uchodzi za jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej ławki trenerskiej. W lipcu 2026 roku Michał Probierz ma 53 lata, a swoje 54. urodziny będzie świętował 24 września 2026 roku. Ma 174 cm wzrostu i od młodych lat był kojarzony z boiskami Górnego Śląska – regionu, który od dekad karmi polską piłkę twardymi, pracowitymi zawodnikami.

Jako dziecko zaczynał w śląskich klubach młodzieżowych: ŁKS Łagiewniki, Rozbark Bytom i słynny Gwarek Zabrze, gdzie wychowały się całe pokolenia piłkarzy. Śląska szkoła futbolu odcisnęła na nim mocne piętno – zamiłowanie do ciężkiej pracy, bezpośredni styl bycia, brak cierpliwości do wymówek. Dziś, gdy siedzi na trybunach Ekstraklasy lub polu golfowym, wciąż mówi o sobie jako o „dziecku bytomskiej piłki”.

Jak przebiegała kariera piłkarska Michała Probierza?

W 1990 roku zadebiutował w seniorskiej piłce w barwach Ruchu Chorzów. Przez trzy sezony w „Niebieskich” zagrał w lidze 77 razy, strzelił 2 gole i wywalczył sobie transfer do Niemiec – najpierw do Bayeru Uerdingen, a potem do SG Wattenscheid 09. W Bundeslidze i 2. Bundeslidze zebrał cenne doświadczenie taktyczne, choć liczby nie robią wrażenia na kibicu nastawionym na statystyki.

W 1997 roku wrócił do Polski, wybierając Górnika Zabrze. Ten wybór definiuje go do dziś jako zawodnika – to właśnie tam spędził siedem sezonów, rozgrywając 181 ligowych meczów i zdobywając 7 bramek. Był środkowym pomocnikiem, „niskim technikiem”, który nadrabiał boiskową inteligencją to, czego brakowało mu w atletyce. Karierę kończył w Pogoni Szczecin i Widzewie Łódź, a w 2005 roku zerwane więzadła krzyżowe w meczu z RKS Radomsko zamknęły mu drogę jako piłkarzowi.

Co ciekawe, mimo występów w kadrach U-19 i U-21, nigdy nie doczekał się debiutu w dorosłej reprezentacji. To sprawia, że jako późniejszy selekcjoner trafił do dość wąskiego grona trenerów bez choćby jednego występu w pierwszej kadrze. Ten brak nie przeszkodził mu jednak dobrze rozumieć szatni – przez lata był grającym asystentem i łączył trening młodzieży z własną grą.

Uraz palca i inne ślady po boisku

Historia jego ciała to także historia kontuzji. W wieku 13 lat w Lądku-Zdroju – podczas niewinnej zabawy na sankach – obwiązał palec sznurkiem, wpadł do rzeki, zahaczył i stracił fragment środkowego palca prawej ręki. Dziś potrafi pisać i grać w ping-ponga obiema rękami, ale żartuje, że gdy zamawia „pięć dużych piw”, kelner czasem przynosi jedno małe, bo nie widzi brakującego kawałka.

Drugi mocny ślad zostawiło kopnięcie butem w twarz podczas meczu. Od tamtego zderzenia, po którym przeszedł zabiegi, część twarzy jest pozbawiona czucia. To dlatego jego uśmiech wygląda inaczej, często sprawiając wrażenie ironicznego. On sam mówi, że gdy pije gorącą kawę, musi pilnować się, by się nie oparzyć, bo z jednej strony po prostu nie czuje temperatury.

Jak wygląda kariera trenerska Michała Probierza?

W październiku 2005 roku – zaledwie kilka miesięcy po zakończeniu gry – usiadł na ławce Polonii Bytom jako pierwszy trener. Miał wtedy 33 lata i zadanie utrzymać zespół w drugiej lidze, startując z przedostatniego miejsca. Udało się po barażach z Unią Janikowo, co otworzyło mu drzwi do Widzewa Łódź, a potem do długiej listy klubów Ekstraklasy i krótkiego epizodu w Grecji.

Największe piętno odcisnął na Jagiellonii Białystok i Cracovii. Z Jagiellonią zdobył w 2010 roku Puchar Polski (1:0 z Pogonią Szczecin) i Superpuchar (1:0 z Lechem Poznań) – były to pierwsze wielkie trofea w historii tego klubu. Dziesięć lat później powtórzył ten dublet z Cracovią, sięgając po krajowy puchar w sezonie 2019/20 i Superpuchar 2020 po serii rzutów karnych z Legią Warszawa.

W Białymstoku dorzucił jeszcze wicemistrzostwo Polski w sezonie 2016/17, a w 2010 roku czytelnicy „Piłki Nożnej” wybrali go Trenerem Roku. Według klubowych plebiscytów został także trenerem 90-lecia Jagiellonii. W Cracovii, poza funkcją szkoleniowca, pełnił rolę wiceprezesa do spraw sportowych – łączył decyzje kadrowe z codzienną pracą na boisku, co w polskiej lidze wciąż jest rzadkością.

Najważniejsze liczby i statystyki

W roli trenera klubowego poprowadził ponad pół tysiąca meczów, z łącznym bilansem zwycięstw na poziomie niespełna 40%. Co istotne, jest jednym z nielicznych szkoleniowców, którzy zdobyli Puchar Polski z dwoma różnymi klubami i za każdym razem dokładali do tego Superpuchar. Dla jego wizerunku równie głośny okazał się epizod w Bruk-Becie Termalice – zatrudniony 6 stycznia 2022 roku, odszedł już po dwóch dniach, tłumacząc, że klub nie spełnił warunków ustalonych przy podpisywaniu umowy.

Jako trener preferuje zespoły oparte na solidnej defensywie, szybkim przenoszeniu piłki w pole karne rywala i dużej ilości dośrodkowań. Krytycy wypominają mu drużynę Cracovii naszpikowaną obcokrajowcami i nadmierną prostotę gry, zwolennicy – umiejętność wyciskania maksimum z kadr, które na papierze nie należały do ligowej czołówki.

Selekcjoner reprezentacji Polski

20 września 2023 roku PZPN ogłosił go następcą Fernando Santosa na stanowisku selekcjonera. Startował z trudnej pozycji – Polska była w środku nieudanego cyklu eliminacji do Euro 2024. W debiucie pokonał Wyspy Owcze 2:0, potem remisy z Mołdawią i Czechami zamknęły drogę bezpośredniego awansu, ale dzięki miejscu w Lidze Narodów kadra trafiła do baraży.

W marcu 2024 roku jego zespół rozbił Estonię 5:1, a w Cardiff po bezbramkowym remisie w regulaminowym czasie wygrał z Walią w rzutach karnych 5:4. Tak wywalczył awans na Euro 2024, największy reprezentacyjny sukces w trenerskim CV. Sam turniej ułożył się słabo: porażki z Holandią 1:2, Austrią 1:3 i remis 1:1 z Francją dały ostatnie miejsce w grupie D i szybką eliminację.

Łącznie jako selekcjoner prowadził kadrę w 21 meczach, osiągając bilans 9 zwycięstw, 5 remisów i 7 porażek. Poza Euro 2024 pamięta się spadek z dywizji A Ligi Narodów oraz przegraną 1:2 z Finlandią w eliminacjach do MŚ 2026 – spotkanie, które stało się początkiem końca jego przygody z reprezentacją.

Dlaczego Michał Probierz odszedł z reprezentacji Polski?

12 czerwca 2025 roku zrezygnował z funkcji selekcjonera reprezentacji Polski, choć jego kontrakt z PZPN sięgał teoretycznie do końca eliminacji MŚ 2026. Oficjalny komunikat związku był oszczędny, ale w środowisku od razu wskazano trzy powody: konflikt z Robertem Lewandowskim, słabe wyniki sportowe i rosnący kryzys wizerunkowy.

8 czerwca 2025 roku zadzwonił do Lewandowskiego i poinformował go, że odbiera mu opaskę kapitana, przekazując ją Piotrowi Zielińskiemu. Według relacji trenera napastnik miał wcześniej rzucić w rozmowie zdanie, że „opaska kapitańska nic nie znaczy”, a sam chciał, by komunikat brzmiał tak, jakby to on zrezygnował z funkcji kapitana. Probierz postawił na swojej wersji, co piłkarz odebrał jako złamanie zaufania.

Jeszcze tego samego dnia Lewandowski ogłosił, że nie zagra w kadrze, dopóki selekcjonerem jest Probierz. Dwa dni później – już bez niego i bez kontuzjowanego Zielińskiego – Polska przegrała w Helsinkach 1:2 z Finlandią. Po meczu na stadionie pojawiły się transparenty wzywające trenera do dymisji, w mediach mówiono o piłkarzach rozważających opuszczenie zgrupowania, a atmosfera wokół zespołu stała się gorąca.

12 czerwca 2025 roku, po porażce z Finlandią i konflikcie z Robertem Lewandowskim, Michał Probierz sam zrezygnował z prowadzenia reprezentacji Polski.

W tle wisiały też wyniki: szybkie pożegnanie z Euro 2024, spadek z dywizji A Ligi Narodów, tylko trzy mecze na 21 bez straconej bramki. Prezes Cezary Kulesza ogłosił odejście jako „decyzję dla dobra reprezentacji”. Kadrę przejął Jan Urban, który otrzymał od poprzednika publiczne wsparcie – „Janek, trzymam za ciebie kciuki oraz za drużynę” – pisał Probierz w mediach społecznościowych.

Co robi Michał Probierz w 2026 roku?

W lipcu 2026 roku po raz pierwszy od blisko trzech dekad pozostaje poza ławką trenerską tak długo. Od czerwca 2025 roku nie prowadzi żadnej drużyny – nie tylko reprezentacji, ale też klubu. Na rynku transferowym jego nazwisko regularnie przewijało się przy okazji wolnych stanowisk, m.in. w Widzewie Łódź, jednak żadna z rozmów nie zakończyła się kontraktem.

W czerwcu 2026 roku pojawiły się plotki o jego możliwym powrocie do Jagiellonii Białystok w roli dyrektora sportowego. Odpowiedział na nie po swojemu – pół żartem, pół serio – mówiąc, że faktycznie „przyjął ofertę, tylko że golfową”. W praktyce to właśnie golf zajmuje dziś sporą część jego kalendarza. Już w czasie pracy w kadrze potrafił ogłaszać powołania z pola golfowego, a w 2025 roku wystartował w mistrzostwach Polski seniorów w tej dyscyplinie.

W 2026 roku Michał Probierz jest bezrobotnym trenerem, który zamienił ławkę rezerwowych na pole golfowe i czeka na propozycję, która naprawdę go przekona.

Poza golfem często pojawia się na trybunach meczów Ekstraklasy, chętnie komentuje piłkarską rzeczywistość w studiach telewizyjnych i podkreśla, że na powrót na ławkę zdecyduje się dopiero wtedy, gdy usłyszy „konkretną, poważną ofertę”. Jak sam przyznaje, po intensywnych latach w Cracovii i reprezentacji taka pauza dobrze mu zrobiła zarówno fizycznie, jak i mentalnie.

Jak wygląda rodzina i życie prywatne Michała Probierza?

W sferze prywatnej stawia na dyskrecję. Z pierwszego małżeństwa ma dwoje dorosłych dzieci, z którymi utrzymuje bliski kontakt – dziś jest już także dziadkiem. Od wielu lat jego partnerką jest Marta, z którą tworzy związek opisywany przez niego jako relacja dwóch przeciwieństw. Przyznaje, że tego samego dnia spotkali się przypadkiem w jednym miejscu aż trzy razy i uznał to za znak.

W 2016 roku urodził się ich syn Henryk. Trener nigdy nie potwierdził publicznie zawarcia drugiego małżeństwa – w wywiadach mówi o Marcie jako o partnerce, a nie żonie, i to wystarcza mu jako definicja rodziny. Rzadko pokazuje bliskich w mediach, sporadyczne zdjęcia z trybun czy z pola golfowego są raczej wyjątkiem niż regułą.

Poza rodziną ważną część jego codzienności stanowi czytanie – lubi fraszki Jana Sztaudyngera, sięga po literaturę, która pozwala mu odejść myślami od wyniku najbliższego meczu. Druga pasja to golf, który z czasem stał się dla niego czymś więcej niż hobby. Na boiskach, zarówno piłkarskich jak i golfowych, świetnie odnajduje się w roli rywalizującego, ale jednocześnie ironicznie zdystansowanego do presji sportowca.

Życie prywatne Michała Probierza to przede wszystkim rodzina, partnerka Marta, troje dzieci i golf, a nie medialne eventy czy celebryckie gale.

Bliskie relacje buduje głównie poza światem piłki. Sam podkreśla, że jego prawdziwi przyjaciele nie mają nic wspólnego z futbolem – dzięki temu nie zmienia się ich stosunek do niego, gdy zmienia klub, awansuje albo traci pracę. Po jednym z dawnych zwolnień żartował, że sprawdzał, czy telefon się nie zepsuł, bo nikt nie dzwonił. Ten chłodny prysznic nauczył go szukać lojalności gdzie indziej niż w świecie wyników i tabel.